Hier zijn ze dan: schattig niet waar? Ik weet alleen nog geen namen. Nou ja, ik heb nog even de tijd.
Vanmorgen zijn we naar de oldemijer geweest. Een natuurgebied waar allerlei dingen te doen waren onder het motto: hardenberg buiten, het was natuurlijk prachtig weer hiervoor. Tot vreugde van jongste hebben we gekanood (vast geen goed woord?) Vanmiddag kwamen oude vrienden van ons helemaal naar het oosten om ons op te zoeken. Gerco is een oude vriend van manlief. Hij heeft een aantal maanden geleden een gescheurde aorta gehad, met allerlei complicaties. Het is een wonder dat hij het overleefd heeft. Het is wel raar om daar zo met elkaar over te praten en je te realiseren dat een leeftijdgenoot er zomaar niet meer had kunnen zijn. We realiseerden ons dat het onzin is om steeds te denken: ik heb nu geen tijd voor een afspraak, dat komt later wel. Soms is de scheidslijn maar heel dun van later en nooit meer.
Ik merk nog wel dat als ik moe wordt dat ik dan me nog slecht kan concentreren, maar ach: waar klaag ik over. Vandaag is Lien verhuisd, ik hoop dat het goed is gegaan. Het voelt niet goed dat ik haar niet heb kunnen helpen, maar ik zag er echt geen kans toe. Ik hoop dat ze gelukkig wordt op deze nieuwe plek.